Historia

Polski Kongres Drogowy nawiązuje nazwą oraz formułą działania do liczącej już 80 lat tradycji organizowania się branży drogowej w Polsce. Pierwszy Polski Kongres Drogowy odbył się w styczniu 1928 roku, po kilku latach przygotowań, w Warszawie, w gmachu Politechniki Warszawskiej. Łącznie, do wybuchu II wojny światowej, odbyły się cztery Kongresy.

Kilka lat wcześniej, z inicjatywy organizacji zrzeszających inżynierów drogowych, został powołany Tymczasowy Komitet Organizacyjny Stowarzyszenia Członków Polskich Kongresów Drogowych. Na jego czele stanął inżynier Melchior Władysław Nestorowicz, pełniący funkcję dyrektora departamentu drogowego Ministerstwa Robót Publicznych. Na VIII Zjeździe Inżynierów Drogowych w Warszawie, który odbył się w czerwcu 1925 roku, zapadła uchwała o zainicjowaniu Polskiego Kongresu Drogowego.

3 stycznia 1928 roku, w gościnnych murach gmachu Politechniki Warszawskiej, na której dziedzińcu została urządzona ciekawa Wystawa Drogowa, otwarto Pierwszy Polski Kongres Drogowy. Uczestniczyło w nim ponad 500 członków stowarzyszenia i zaproszonych gości.

Przewodniczący obradom inż. Melchior Nestorowicz stwierdził, że przed Kongresem widać ogromne pole do działania, gdyż "w Polsce gospodarka drogowa jest bardziej zaniedbana niż inne dziedziny życia gospodarczego, a polskie drogownictwo nękają trudne i palące zagadnienia. Aktualnie drogownictwo wymaga ulepszeń i reorganizacji. Na cele gospodarki drogowej brak jest środków materialnych, a poziom techniki drogowej pozostawia dużo do życzenia".

Jak widać, przed Polskim Kongresem Drogowym, po 80 latach stoją zadania bardzo podobne do tych, które stały przed jego protoplastą...



W powyższej informacji wykorzystane zostały fragmenty opracowania Wydziału Historii Drogownictwa Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (dawniej Muzeum Drogownictwa w Szczucinie), autorstwa p. Marcelego Bochenka.